คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 317/2513

ศาลชั้นต้นตรวจสำนวนการสอบสวนโดยมิได้เรียกสำนวนสอบสวนมาจากโจทก์ แล้วรวมสำนวนไว้เพื่อประกอบการพิจารณาและโจทก์ก็มิได้ส่งสำนวนการสอบสวนต่อศาลหรือขออ้างส่งสำนวนในฐานะเป็นพยานเอกสารศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจึงไม่อาจรู้ได้ว่าสาเหตุแห่งการกระทำผิดเป็นความจริงถูกต้องดังที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือไม่ ตามใบนำส่งผู้บาดเจ็บให้แพทย์ตรวจชันสูตรของพนักงานสอบสวนระบุว่าถูกคนร้ายใช้มีดแทง บาดแผลผู้เสียหายทั้งสองคนรวม 3 แผลลึกเพียงครึ่งเซนติเมตรทั้ง 3 แผล และรักษา 7 วันหาย จึงไม่ใช่บาดแผลร้ายแรงที่อาจทำให้ถึงตายได้ จึงไม่ควรลงโทษจำคุกจำเลยเต็มตามอัตราโทษจำคุกที่บัญญัติไว้ในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 295

คดีนี้จำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้อง ฟังได้ว่าเมื่อวันที่ ๑๓ สิงหาคม๒๕๑๗ เวลากลางคืน จำเลยได้สมคบกันใช้กำลังกายชกต่อยและใช้ของแข็งมีคมเป็นอาวุธแทงทำร้ายนายเสา ถนอมชาติ และนายประยูร ลุนสินจนได้รับบาดเจ็บ เมื่อจำเลยให้การรับสารภาพตามฟ้องแล้ว ศาลชั้นต้นจดรายงานว่า"โจทก์จำเลยไม่สืบพยาน ศาลตรวจสำนวนสอบสวนทราบสาเหตุการกระทำผิดแล้วฟังคำพิพากษาวันนี้" ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า ส่วนสาเหตุได้ความตามสำนวนสอบสวนว่าจำเลยทั้งสองมีอาชีพขี่รถจักรยานสามล้อรับจ้าง จำเลยที่ ๒ ได้นางแพรวลูกพี่ลูกน้องกับนายเสา ผู้เสียหายได้ค้าประเวณีที่โรงแรมทิพยวรรณ นายเสาทราบเรื่องจึงไปตามสามีมารับตัวคืน เป็นเหตุให้จำเลยไม่พอใจจึงกลุ้มรุมทำร้ายนายเสากับพวกได้รับบาดเจ็บ พิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ จำคุกคนละ ๒ ปี รับลดให้กึ่งหนึ่งตามมาตรา ๗๘ คงจำคุกคนละ ๑ ปี จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ ขอลดหย่อนผ่อนโทษ หรือรอการลงโทษ ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ผู้เสียหายมีบาดแผลรักษา ๗ วันหายตามรายงานชันสูตรบาดแผลท้ายฟ้องและประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ มีโทษจำคุกไม่เกิน ๒ ปี หรือปรับไม่เกินสี่พันบาทหรือทั้งจำทั้งปรับ ส่วนสาเหตุที่ศาลชั้นต้นฟังจากสำนวนการสอบสวนนั้นยังไม่แน่ชัดเพราะไม่ปรากฏตามคำฟ้องหรือคำรับของจำเลย พิพากษาแก้ให้จำคุกคนละ ๑ ปี ลดให้คนละกึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ ๖ เดือน โจทก์ฎีกา ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกาข้อกฎหมายและอนุญาตให้โจทก์ฎีกาข้อเท็จจริงได้ในดุลยพินิจการลงโทษของศาลอุทธรณ์ตามที่โจทก์ขอ ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ศาลชั้นต้นเพียงแต่ "ตรวจสำนวนทราบสาเหตุแห่งการกระทำผิดแล้ว" เท่านี้เอง มิได้เรียกสำนวนสอบสวนมาจากโจทก์แล้วรวมสำนวนไว้เพื่อใช้ประกอบการวินิจฉัยอย่างไร สาเหตุแห่งการกระทำผิดมีอยู่อย่างไรไม่ปรากฏและโจทก์มิได้ส่งสำนวนสอบสวนต่อศาล หรืออ้างส่งศาลในฐานะเป็นพยานเอกสารอย่างไรด้วย ศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาจึงไม่อาจรู้ได้ว่า สาเหตุแห่งการกระทำผิดเป็นความจริงถูกต้องดังที่ศาลชั้นต้นพิพากษาหรือไม่ เพราะไม่มีสำนวนส่งศาลเพื่อประกอบการวินิจฉัย ศาลฎีกาตรวจดูรายงานพิจารณาของศาลชั้นต้นแล้วมีชื่อจำเลยเซ็นไว้จริงแต่ไม่มีข้อความว่าศาลได้สอบถามจำเลยแล้ว จำเลยยืนยันว่าข้อเท็จจริงเป็นดังสำนวนการสอบสวน คงมีแต่เพียงว่า "ศาลได้ตรวจสำนวนการสอบสวนทราบสาเหตุแห่งการกระทำผิดแล้ว" เท่านั้น ที่ศาลอุทธรณ์ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ชอบแล้ว พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 317/2513 พนักงานอัยการจังหวัดนครพนม โจทก์ นายบุญ หรือสมพงษ์ เสาหิน ที่ 1 นายศักดิ์น้อย บุญไทย ที่ 2 จำเลย