คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2514

คดียังไม่ได้ความชัดว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์หรือของนางพอนจำเลยเข้าไปทำนาในที่พิพาทโดยนางพอนให้เข้าไปทำ จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานบุกรุก ตามนัยฎีกาที่ 253/2510

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองได้บุกรุกเข้าไปไถคราดที่นาของโจทก์โดยมีเจตนาเข้าไปยึดถือครอบครองเป็นของตน เป็นการรบกวนการครอบครองของโจทก์โดยปกติสุข ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒, ๓๖๓, ๕๙ จำเลยให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยทั้งสองรู้ดีว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ไม่ใช่ของนางพอน จำเลยเข้าไปในที่พิพาทเป็นการรบกวนการครอบครองโดยปกติสุขของโจทก์ พิพากษาว่าจำเลยทั้งสองมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒ จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยเข้าไปทำนาในที่พิพาทโดยมีเหตุที่จำเลยเชื่อว่านาพิพาทเป็นของนางพอน ขาดเจตนาอันเป็นองค์ประกอบความผิดทางอาญา ไม่เป็นความผิดฐานบุกรุก พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทรายนี้ยังโต้เถียงความเป็นเจ้าของกันอยู่ระหว่างโจทก์กับนางพอน ยังไม่ได้ความแน่ชัดว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ที่จำเลยเข้าทำนาก็ปรากฏว่านางพอนให้จำเลยทำ จำเลยจึงไม่มีความผิดฐานบุกรุก ตามนัยฎีกาที่ ๒๕๓/๒๕๑๐ ระหว่าง พนักงานอัยการจังหวัดแพร่ โจทก์ นางจันตา อุดมผล จำเลย พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 819/2514 นายคำมา อินทะสร้อย โดยนายบุญมา อินทะสร้อย ผู้รับมรดกความ โจทก์ นายยนต์ อ่อนจันทร์ ที่ 1 นายสาม ผิวดำ ที่ 2 จำเลย