คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 348-356/2518

ศาลชั้นต้นได้สั่งไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาให้ผู้ร้องขัดทรัพย์วางเงินภายใน 30 วัน โจทก์และทนายผู้ร้องขัดทรัพย์ได้ลงชื่อรับทราบไว้แล้ว ดังนี้ ต้องถือตามกำหนดนัดนั้น จะไปถือเอาวันที่ลงไว้ในบัญชีนัดซึ่งเจ้าหน้าที่ของศาลนัดไว้ผิดไปจากคำสั่งศาลไม่ได้ เมื่อครบกำหนดที่ศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องขัดทรัพย์วางเงิน ผู้ร้องขัดทรัพย์ไม่วางเงินและศาลชั้นต้นได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์จากสารบบความแล้ว ผู้ร้องขัดทรัพย์จึงยื่นคำร้องขอวางเงิน และขอให้ศาลมีคำสั่งให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ต่อไป เช่นนี้ คดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ไม่มีอยู่ในศาลอันจะพึงต้องดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปอีกแล้ว คำร้องของผู้ร้องขัดทรัพย์จึงต้องยกเสีย

คดีทั้ง ๙ สำนวนนี้โจทก์ชนะคดีจำเลยไม่ปฏิบัติตามคำบังคับ โจทก์จึงนำยึดที่ดินโฉนดเลขที่ ๗๓๔๖ พร้อมทั้งห้องแถวบนที่ดินเพื่อขายทอดตลาดชำระหนี้ ผู้ร้องขัดทรัพย์ทั้ง ๙ สำนวนยื่นคำร้องขัดทรัพย์ว่าที่ดินที่โจทก์นำยึดเป็นของผู้ร้อง โจทก์ได้ยื่นคำร้องว่าคำร้องขัดทรัพย์เหล่านี้ไม่มีมูล ยื่นเข้ามาเพื่อประวิงให้ล่าช้า ขอให้ศาลสั่งให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลเพื่อเป็นประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนสำหรับความเสียหายที่โจทก์ได้รับ เนื่องจากความเนิ่นช้าในการบังคับคดี ศาลชั้นต้นไต่สวนแล้วมีคำสั่งให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลเพื่อประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่โจทก์ภายใน ๓๐ วัน โดยสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๑๖ ครั้นถึงวันที่ ๑๔ กันยายน ๒๕๑๖ ซึ่งเป็นวันครบกำหนดวางเงิน ผู้ร้องทั้ง ๘ สำนวนไม่วางตามคำสั่งของศาล ศาลชั้นต้นจึงมีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องขัดทรัพย์ โดยสั่งในรายงานกระบวนพิจารณาลงวันที่ ๑๗ กันยายน ๒๕๑๖ ในวันเดียวกันนี้เอง ผู้ร้องทั้ง ๙ สำนวนยื่นคำร้องว่าปรากฏตามบัญชีนัดของศาลและโจทก์ได้ลงนามนัดไว้ด้วยว่าให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลในวันที่ ๑๗ กันยายน ๒๕๑๖ ทนายของผู้ร้องลงชื่อในบัญชีนัดดังกล่าว และมีจดหมายแจ้งให้ตัวผู้ร้องทราบตามกำหนดนัดนั้น การที่ไม่ได้วางเงินตามกำหนดเวลาที่ศาลสั่งวันที่ ๑๗ นั้น และขอให้ศาลมีคำสั่งให้ดำเนินกระบวนพิจารณาคดีของผู้ร้องต่อไป โจทก์คัดค้าน ศาลชั้นต้นเห็นว่าผู้ร้องขอวางเงินเมื่อพ้นเวลาที่ศาลกำหนด โดยมิได้มีคำขอขึ้นมาก่อนสิ้นระยะเวลานั้น และพฤติการณ์ที่ผู้ร้องอ้างไม่ใช่เหตุสุดวิสัย จึงไม่ชอบด้วยมาตรา ๒๓ แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ให้ยกคำร้อง ผู้ร้องทุกสำนวนอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ผู้ร้องขัดทรัพย์ทั้ง ๙ สำนวนฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ปรากฏาผู้ร้อง ๙ สำนวนที่ฎีกาทุกสำนวนขอให้ศาลฎีกามีคำสั่งอนุญาตให้ผู้ร้องวางเงินเพื่อเป็นประกันการชำระค่าสินไหมทดแทนแก่ โจทก์ และขอให้ศาลดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไป ปัญหาที่ศาลฎีกาจะต้องวินิจฉัยจึงอยู่ที่ว่าผู้ร้องจะร้องขอวางเงินดังกล่าวตามที่ศาลชั้นต้นสั่งให้วางเงินตามประมวล กฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๘๘(๑) และขอให้ศาลดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปภายหลังจากที่ศาลมีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องแล้วได้หรือไม่ เห็นว่า กำหนดการวางเงินเพื่อเป็นประกันดังกล่าวนั้น ศาลชั้นต้นได้สั่งไว้ในรายงานกระบวนพิจารณาของศาลชัดแจ้งแล้วว่า ให้ผู้ร้องวางเงินภายใน ๓๐ วัน ซึ่งโจทก์และทนายผู้ร้องได้ลงชื่อรับทราบไว้แล้ว ก็ต้องถือตามกำหนดนั้นจะไปถือเอาวันที่ลงไว้ในบัญชีนัดซึ่งเจ้าหน้าที่ของศาลนัดไว้ผิดไปจากคำสั่งศาลไม่ได้ เมื่อครบกำหนดที่ศาลสั่งให้ผู้ร้องวางเงินผู้ร้องไม่วางเงิน และศาลได้มีคำสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องจากสารบบความแล้วเช่นนี้ คดีของผู้ร้องก็ไม่มีอยู่ในศาล อันจะพึงดำเนินกระบวนพิจารณาต่อไปอีก คำร้องของผู้ร้องจึงต้องยกเสีย พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 348 - 356/2518 นายเสรี จีระพันธ์ โจทก์ นายนิพนธ์ วอนเพียร กับพวก ล. นายสัมภาษณ์ พงษ์เพชร ผู้ร้องขัดทรัพย์ และสำนวนอื่น ๆ อีกรวม 4 สำนวน