คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 407/2519

ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 267 คำสั่งศาลที่ให้ยกคำขอหรือยกเลิกคำสั่งคุ้มครองในเหตุฉุกเฉินนั้น ไม่ว่าจะเป็นคำสั่งของศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ก็ตามย่อมเป็นที่สุด

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ผิดสัญญาไม่ยอมส่งมอบที่ดินในสภาพที่โจทก์จะเข้าทำการก่อสร้างอาคารตามสัญญาได้ และยังทำละเมิดต่อโจทก์โดยร่วมกับจำเลยที่ ๓ ทำการปลูกสร้างอาคารลงในที่ดินนั้นด้วย ขอให้บังคับจำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ปฏิบัติตามสัญญา หากไม่สามารถปฏิบัติได้ก็ให้ร่วมกันชดใช้ค่าเสียหาย ต่อมาโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลสั่งห้ามชั่วคราว โดยให้จำเลยงดการก่อสร้างลงบนที่พิพาท และขอให้ศาลไต่สวนในเหตุฉุกเฉิน ศาลชั้นต้นไต่สวนพยานโจทก์แล้วมีคำสั่งให้จำเลยระงับการก่อสร้างอาคาร และห้ามจำเลยทำการก่อสร้างต่อไปในที่ดินพิพาทบางส่วน จำเลยทั้งสามยื่นคำร้องขอให้ศาลมีคำสั่งยกเลิกคำสั่งห้ามชั่วคราว โดยเฉพาะจำเลยที่ ๓ อ้างด้วยว่า คำร้องของโจทก์ไม่ใช่กรณีมีเหตุฉุกเฉิน ศาลชั้นต้นไต่สวนพยานจำเลยแล้วมีคำสั่งให้ยกคำร้องจำเลย จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ อุทธรณ์คำสั่งให้ศาลอุทธรณ์กลับคำสั่งศาลชั้นต้น โดยให้เพิกถอนหรือยกเลิกคำสั่งห้ามชั่วคราวเสีย ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับคำสั่งศาลชั้นต้น โดยให้ยกคำร้องโจทก์ที่ขอให้คุ้มครองชั่วคราวในกรณีฉุกเฉิน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๖๗ เมื่อศาลมีคำสั่งให้ยกคำขอหรือยกเลิกคำสั่งคุ้มครองในเหตุฉุกเฉินแล้ว ไม่ว่าคำสั่งเช่นนี้จะเป็นคำสั่งของศาลชั้นต้นหรือศาลอุทธรณ์ก็ตาม คำสั่งเช่นว่านี้ให้เป็นที่สุด โจทก์จึงไม่มีสิทธิฎีกา พิพากษาให้ยกฎีกาโจทก์ ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 407/2519 นายกุยเฮือก แซ่ลิ้ม หรือโกศล พฤกษ์ศลานันท์ โจทก์ นายไมตรี สามัคคีนนท์ ที่ 1 กับพวกรวม 3 คน ล.