คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5327/2533

ชั้นร้องขัดทรัพย์ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องนำเงินมาวางศาลเพื่อประกันค่าเสียหายภายในเวลาที่กำหนด เมื่อถึงกำหนด ผู้ร้องยื่นคำร้องขอขยายเวลาการวางเงินประกันดังกล่าว และไม่นำเงินมาวางศาลตามคำสั่ง เช่นนี้การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องขยายระยะเวลาการวางเงินเพื่อประกันความเสียหายตามคำขอยกคำร้อง และสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องออกจากสารบบความโดยเห็นว่าผู้ร้องเพิกเฉยไม่ดำเนินการตามคำสั่งศาลที่สั่งให้ผู้ร้องวางเงินเพื่อประกันความเสียหายภายในกำหนดเวลาที่ศาลสั่งนั้น เป็นคำสั่งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 288(1) แล้ว ศาลชั้นต้นไม่จำต้องรอไว้สั่งเมื่อสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์คำสั่งที่สั่งยกคำร้องขอให้ขยายระยะเวลาการวางเงินเสียก่อนเพราะไม่มีกฎหมายบทใดบัญญัติห้ามไว้ ผู้ร้องมิได้อุทธรณ์คำสั่งจำหน่ายคดี แต่กลับอุทธรณ์ขอขยายระยะเวลาการวางเงินเพื่อประกันความเสียหาย ดังนั้นการที่จะสั่งอนุญาตขยายระยะเวลาให้หรือไม่ย่อมไม่มีผลแต่อย่างใดเนื่องจากศาลสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องไปแล้ว.

คดีสืบเนื่องมาจากศาลชั้นต้นพิพากษาตามยอมให้คดีเสร็จไปตามสัญญาประนีประนอมยอมความ ต่อมาจำเลยทั้งสองผิดนัด โจทก์จึงขอหมายบังคับคดี และนำเจ้าพนักงานบังคับคดียึดทรัพย์รวม ๔ รายการอ้างว่าเป็นทรัพย์ของจำลเย ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า ทรัพย์ทั้งสี่รายการเป็นของผู้ร้อง ขอให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึด โจทก์ให้การว่า ทรัพย์ที่โจทก์นำยึดเป็นของจำเลย ขอให้ยกคำร้องและโจทก์ยื่นคำร้องขอให้ศาลชั้นต้นสั่งให้ผู้ร้องนำเงิน ๘๐,๐๐๐ บาทมาวางศาลเพื่อประกันความเสียหายที่โจทก์อาจได้รับเนื่องจากความเนิ่นช้าในการบังคับคดี ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ผู้ร้องนำเงินจำนวน ๕๐,๐๐๐ บาท วางศาลเพื่อประกันค่าเสียหายภายในวันที่ ๑๑ เมษายน ๒๕๓๒ เมื่อถึงกำหนดผู้ร้องยื่นคำร้องขอขยายเวลาการวางเงินประกันค่าเสียหายเป็นวันที่๑๖ พฤษภาคม ๒๕๓๒ ศาลชั้นต้นมีคำสั่งในวันเดียวกันว่า ไม่อนุญาตให้ขยายระยะเวลาตามขอยกคำร้อง วันที่ ๑๒ เมษายน ๒๕๓๒ โจทก์ยื่นคำร้องว่า ผู้ร้องไม่นำเงินมาวางศาลตามคำสั่ง ขอให้จำหน่ายคดีหรือแจ้งคำสั่งให้ผู้ร้องปฏิบัติตามคำสั่งภายใน ๓ วันนับแต่วันทราบคำสั่ง ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า ผู้ร้องไม่ดำเนินการตามคำสั่งศาลจึงถือว่าผู้ร้องทิ้งคำร้องขัดทรัพย์ ให้จำหน่ายคดีของผู้ร้องออกจากสารบบความ ผู้ร้องอุทธรณ์ขอให้ขยายระยะเวลาการวางเงินประกันความเสียหายตามคำร้องของผู้ร้อง ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การที่ศาลชั้นต้นมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ผู้ร้องขยายระยะเวลาการวางเงินเพื่อประกันความเสียหายตามคำขอยกคำร้องและสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องออกจากสารบบความโดยเห็นว่าผู้ร้องเพิกเฉยไม่ดำเนินการตามคำสั่งของศาล (ที่สั่งให้ผู้ร้องวางเงินเพื่อประกันความเสียหายภายในกำหนดเวลาที่ศาลสั่ง) นั้นเป็นคำสั่งที่ชอบด้วยประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา ๒๘๘(๑)แล้ว โดยไม่จำต้องรอไว้สั่งเมื่อสิ้นระยะเวลาอุทธรณ์คำสั่งที่ยกคำร้อง ขอให้ขยายระยะเวลาการวางเงินเสียก่อนเพราะไม่มีกฎหมายบทใดบัญญัติห้ามไว้ ผู้ร้องมิได้อุทธรณ์คำสั่งจำหน่ายคดี แต่กลับอุทธรณ์ขอขยายระยะเวลาการวางเงินเพื่อประกันความเสียหาย ดังนั้นการที่จะสั่งอนุญาตขยายระยะเวลาให้หรือไม่ย่อมไม่มีผลแต่อย่างใดเนื่องจากศาลสั่งจำหน่ายคดีของผู้ร้องไปแล้ว พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 5327/2533 ห้างหุ้นส่วนจำกัดช.ทองสะอาด โจทก์ นายสละ พูนโสภา ผู้ร้อง บริษัทสยามอูโน จำกัด กับพวก จำเลย