คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1240/2492

พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ เป็นบทบัญญัติให้ประโยชน์แก่ผู้เช่าโดยไม่ต้องคำนึงถึงว่าสัญญาเช่าทำเป็นหนังสือหรือไม่ จึงเป็นบทยกเว้นของ ป.ม.แพ่งฯ มาตรา 538 ฉเพาะในกรณีที่เข้า พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ

โจทก์ฟ้องว่า น้องสาวโจทก์ได้ให้จำเลยอาศัยอยู่ในห้องรายพิพาทชั่วคราว จำเลยไม่ยอมออก จึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยต่อสู้ว่า จำเลยเช่าโจทก์อยู่ โจทก์จะเอาเงินกินเปล่า จำเลยไม่ยอมให้ จึงหาเหตุฟ้องขับไล่ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังว่า จำเลยเช่าโจทก์อยู่ ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ พ.ศ. ๒๔๘๙ ให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยอาศัย ไม่ได้ว่าจำเลยเช่า แต่ไม่ได้ทำหนังสือสัญญาเช่าเป็นหนังสือ คดีกลับได้ความว่า จำเลยไม่ได้อาศัย แต่จำเลยได้เช่าเป็นแต่การเช่าไม่ได้ทำเป็นหนังสือ ไม่ตรงกับรูปฟ้องประการหนึ่ง อีกประการหนึ่งแม้จะผ่อนว่า ถึงกำหนดก็ยังขับไล่จำเลยให้ตามฟ้องได้อยู่ แต่ก็ยังมี พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ พ.ศ. ๒๔๘๙ มาตรา ๑๖ ห้ามอยู่ จึงไม่มีทางขับไล่จำเลยได้ พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ นี้เป็นบทบัญญัติให้ประโยชน์แก่ผู้เช่า โดยไม่ต้องคำนึงว่าสัญญาเช่าเป็นหนังสือหรือไม่ จึงเป็นบทยกเว้นของ ป.ม.แพ่งฯ มาตรา ๕๓๘ ฉะเพาะในกรณีที่เข้า พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่าฯ พิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1240/2492 นายปุ้ย หิตะนนท์ โจทก์ นายเลี่ยงอู๋ แซ่เฮง ล.