คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 562/2496

ปลูกเรือนอยู่ในที่ผู้อื่นเขาโดยอาศัยสิทธิการเช่าที่ดินของน้องภรรยา เมื่อน้องภรรยาบอกเลิกการเช่าที่ดินกับเจ้า ของที่ดินแล้ว คนย่อมไม่มีสิทธิอันใดที่จะให้เรือนตนคงปลูกอยู่ในที่ดินของเขาค่อไปได้แม้ผู้เช่าเรือนนั้นอยู่อาศัย ก็ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ

โจทก์ฟ้องขอให้ขับไล่จำเลยกับบริวารและรื้อเรือนออกไปจากที่ดินของโจทก์. จำเลยต่อสู้ว่า เช่า และว่าคดีขาดอายุความ นางเจริญผู้ร้อง ร้องสอดเข้ามาว่าเป็นผู้เช่าเรือนพิพาทอยู่อาศัย ย่อมได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว พิพากษาให้จำเลยรื้อเรือนรายพิพาทออกไปจากที่ดินของโจทก์ และให้ผู้ร้องสอดไปจากที่พิพาท ด้วย. จำเลยและผู้ร้องสอดอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน. จำเลยและผู้ร้องสอดฎีกา ต่อมา ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ข้อเท็จจริงได้ความว่า นางนันทาเช่าที่ดินจากโจทก์ โดยอ้างว่าเป็นเรือนของนางนันทาเอง มิได้เช่าแทนจำเลย ทั้งจำเลยก็ไม่ได้มอบหมายให้นางนันทาไปทำสัญญาแทน นางนันทาจึงไม่ใช่เป็นตัวแทนของจำเลย ในการเช่าที่ดินนั้น เมื่อนางนันทาบอกเลิกการเช่าที่ดินต่อโจทก์แล้ว จำเลยย่อมไม่มีสิทธิอันใดที่จะให้เรือนของจำเลย คงปลูกอยู่ในที่ดินของโจทก์ต่อไปได้ ฉะนั้นผู้ร้องสอดซึ่งเป็นผู้เช่าเรือนของจำเลยอยู่ ย่อมไม่ได้รับความคุ้มครองตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ. จึงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 562/2496 นางบุญล้อม ทีปสุวรรณ์ โจทก์ ร้อยเอกประสาท วรมิตร์ จำเลย นางเจริญ พรหมประการ ผู้ร้องสอด,