คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2499

อันที่ดินซึ่งมีโฉนดนั้นจะยกแบ่งให้กันโดยปากเปล่าไม่แบ่งแยกโอนทะเบียนก็หาใช้ได้ไม่ยังต้องถือว่าเป็นของผู้มีชื่อในโฉนดผู้มีชื่อในโฉนดตายจึงตกเป็นมรดกที่จะต้องแบ่งปันกันต่อไป

โจทก์ฟ้องว่ามารดาโจทก์และจำเลยเป็นเจ้าของที่ดินมีโฉนด มารดาตายโจทก์จำเลยครอบครองที่ดินร่วมกันมา จำเลยที่ 1, 3 ลอบเอาโฉนดไปโอนรับมรดกและใส่ชื่อจำเลยที่ 2 ด้วย จึงขอให้เติมชื่อโจทก์ในโฉนดถือกรรมสิทธิ์เป็นเจ้าของ จำเลยทั้งสามให้การว่ามารดาแบ่งให้จำเลยทั้งสามเท่า ๆ กันก่อนมารดาตาย 5 ปี และได้เข้าครอบครองมาจนบัดนี้ 10 ปีเศษแล้วโจทก์ไม่เคยครอบครองร่วมและได้แบ่งทรัพย์ไปก่อนแล้วคดีขาดอายุความ ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์ โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้เติมชื่อโจทก์เป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ในโฉนด จำเลยฎีกา ศาลฎีกาเห็นว่าโจทก์ก็ดีและจำเลยก็ดีอ้างว่ามารดายกที่ดินแบ่งให้นั้นจะถือว่าเป็นการให้โดยเด็ดขาดยังไม่ได้ นอกจากเป็นการให้ทำกินหรือแสดงว่าจะให้ในภายหลังเพราะที่ดินรายนี้มีโฉนด จะแบ่งให้กันโดยปากเปล่าไม่แบ่งแยกโอนทะเบียนหาใช้ได้ไม่ ต้องถือว่ายังเป็นที่ดินของนางเนี่ยม เมื่อนางเนี่ยมตายที่ดินรายนี้จึงเป็นมรดก (ที่ต้องแบ่งปันกัน) จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 384/2499 นายยัน คงห้วยชอบ โจทก์ นางม้วน แก้วเกษ ที่ 1 นางปุ่น รัตนา ที่ 2 นางม่าน แก้วเกษ ที่ 3 จำเลย