คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1301/2510

การที่จำเลยบอกกับโจทก์ว่า ได้แจ้งความไว้แล้ว ถ้าไม่ไปสถานีตำรวจกับจำเลย จำเลยจะนำตำรวจมาจับโจทก์นั้น หาใช่เป็นการที่จำเลยจับโจทก์ดังที่เจ้าพนักงานจับผู้ต้องหาไม่ ไม่เป็นการข่มขู่หน่วงเหนี่ยว กักขัง ทำให้โจทก์ไปไหนไม่ได้ และไม่เป็นการทำให้โจทก์ปราศจากเสรีภาพในร่างกายแต่ประการใด

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้หน่วงเหนี่ยวบังคับโจทก์ให้ไปสถานีตำรวจ เป็นเหตุให้โจทก์ปราศจากเสรีภาพแก่ร่างกาย และแจ้งความเท็จต่อเจ้าพนักงานตำรวจว่าโจทก์ลักเข็มขัดนาคจำเลย ตำรวจได้กักขังจำเลย ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๑๓๗, ๑๗๒, ๑๗๔ และ ๓๑๐ ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งว่า ข้อหาฐานทำให้ปราศจากเสรีภาพนั้นเป็นการกระทำของเจ้าหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติต่อโจทก์ตามกฎหมาย ไม่ใช่เป็นการกระทำของจำเลยคำฟ้องฐานนี้ไม่มีมูล ส่วนข้อหาแจ้งความเท็จมีมูลให้ประทับฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาได้พิเคราะห์แล้ว ตามที่โจทก์ฎีกาว่า จำเลยบอกกับโจทก์ว่า ได้แจ้งความตำรวจไว้แล้ว ถ้าไม่ไปสถานีตำรวจกับจำเลย จำเลยจะนำตำรวจมาจับโจทก์เป็นการกล่าวข่มขู่ขืนใจให้โจทก์กระทำตามความประสงค์ของจำเลยนั้น ศาลฎีกาเห็นว่าการกระทำของจำเลยตามที่โจทก์อ้างมาในฎีกาว่า จำเลยแจ้งความไว้แล้ว จะนำตำรวจมาจับโจทก์นั้น หาใช่เป็นการที่จำเลยจับโจทก์ดังที่เจ้าพนักงานจับผู้ต้องหาไม่ ไม่เป็นการข่มขู่หน่วงเหนี่ยว กักขัง ทำให้โจทก์ไปไหนไม่ได้ และไม่เป็นการทำให้โจทก์ปราศจากเสรีภาพในร่างกายดังที่โจทก์ฟ้องแต่ประการใด ศาลอุทธรณ์พิพากษาชอบแล้ว. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1301/2510 นางอุบล บุณอำพา โจทก์ นางษัฎบท กฤษณะเศรณี จำเลย