คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2495

ความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 132 นั้นมิใช่เป็นความผิดต่อส่วนตัว คดีชะนิดนี้พนักงานอัยการมีอำนาจยกขึ้นว่ากล่าวฟ้องร้องได้ โดยมิจำเป็นต้องรับคำทุกข์จากผู้เสียหาย

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันใช้อำนาจในตำแหน่งหน้าที่หาผลประโยชน์ อันมิควรได้ โดยจำเลยจัดซื้อหลักเข็ม เพื่อทำนบ ๑๑ เห่ง + ตัน ราคา ๔๖๙๘ บาท แต่จำเลยทำใบสำคัญเบิกเงินจากรัฐบาล ว่าซื้อเข็มถึง ๔๔๐๐ ตัน ราคา ๒๒๐๐๐ บาท แล้ว เอาเงินส่วนที่เกินเป็นประโยชน์ส่วนของตนเสีย ฯลฯ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๓๒ จำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นพิพากษาจำคุกจำเลยที่ ๒ สามปีตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๓๒ ยกฟ้องจำเลยที่ ๑ และ ๓ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกาต่อมา ปัญหาข้อกฏหมายที่จำเลยที่ ๒ ฎีกามีว่า คดีนี้ไม่มีผู้เสียหายร้องทุกข์ หรือมอบคดีให้อัยการว่ากล่าวลงโทษ และว่ารัฐบาลก็มิใช่ผู้เสียหาย ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ศาลลงโทษจำเลยตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๑๓๒ ซึ่งเป็นคดีอาญาสามัญ มิใช่คดีความผิดต่อส่วนตัว คดีชะนิดนี้พนักงานอัยการมีอำนาจยกขึ้นว่ากล่าวฟ้องร้องได้ โดยมิจำเป็นต้องรับคำร้องทุกข์จากผู้เสียหาย จึงพิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1500/2495 อัยการร้อยเอ็ด โจทก์ นายจำเนียร กล้ารบ ที่ 1 , นายสัญชัย ประภากรสุขวิเศษ ที่ 2 , นายอมร ปาก วิเศษ ที่ 3 จำเลย