คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 940/2496

จำเลยขับรถรางเร็ว ไม่ระมัดระวัง เป็นการประมาทเลินเล่อจึงชนรถยนต์ประจำทางตอนท้ายเสียหาย การประมาท ของจำเลยเป็นการฝ่าฝืน พ.ร.บ. จราจรทางบก 2477 มาตรา 29 ข้อ 4 ฉะนั้นความผิดของจำเลยจึงต้องผิด ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา 336 (15) อีกบทหนึ่งด้วย./

คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า รถรางได้ชนรถยนต์ตอนท้ายในขณะที่รถยนต์กำลังจะเบนหัวจะหนีออกนอกทางรถ ราง เหตุที่ชนเพราะจำเลยขับเร็ว จึงห้ามล้อไม่ทันเป็นความประมาทของจำเลย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม. ลักษณะอาญาามาตราา ๓๓๖ (๑๕) พ.ร.บ. จราจรทางบก ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙, ๖๖ และ พ.ร.บ. จราจรทางบก (ฉบับที่ ๓) มาตรา ๔ ให้ปรับจำเลย ๕๐ บาท จำเลยอุทธรณ์, ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาปรึกษาคดีแล้ว จำเลยคัดค้านว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นผิดตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๓๖ (๑๕) เพราะกฎหมายบทนี้ปรับโทษการกระทำให้รถโดยกันโดยไม่ได้ประพฤติตามข้อบังคับสำหรับการขับขี่ ซึ่งตามสำนวน ไม่มีหลักฐานพยานว่า ประพฤติผิดข้อบังคับอะไร ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงซึ่งศาลล่างทั้งสองฟังต้องกันมาว่า จำเลย ขับรถเร็วไม่ระมัดระวัง เป็นการประมาทเลินเล่อ จึงชนรถยนต์ประจำทางตอนท้ายเสียหาย การประมาทของจำเลยเป็น การฝ่าฝืน พ.ร.บ.จราจรทางบก ๒๔๗๗ มาตรา ๒๙ ข้อ ๔ จำเลยจึงต้องผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๓๖ (๑๕) อีกบทหนึ่ง คงพิพากษายืน. ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 940/2496 อัยการกรมอัยการ โจทก์ นายบุญมา พึ่งรุ่ง จำเลย