คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1377/2520

การปลูกข้าวลงในทางสาธารณะโดยไม่ได้รับอนุญาตอันชอบด้วยกฎหมายเป็นการปลูกปักในทางสาธารณะ จึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 386 บทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 386 แตกต่างกับบทบัญญัติในกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ. 127 มาตรา 336 แตกต่างกับบทบัญญัติในสาธารณะ จึงย่อมมีความหมายถึงการปลูกข้าวลงในทางสาธารณะด้วย

โจทก์ฟ้องว่า จำเลยได้ปิดกั้นทางสาธารณะซึ่งเป็นเส้นทางที่ราษฎรหลายหมู่บ้านใช้เป็นทางสัญจรไปมา โดยจำเลยปักดำนาปลูกข้าวลงในทางดังกล่าว เป็นเหตุให้ราษฎรไม่สามารถใช้สัญจรไปมาตามปกติได้โดยสะดวก ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๘๕, ๓๘๖ จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ ศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าที่เกิดเหตุเป็นทางสาธารณะ และจำเลยปลูกข้าวลงในทางสาธารณะ แต่คำบรรยายฟ้องของโจทก์ไม่ครบองค์ประกอบความผิดตามมาตรา ๓๘๕ และการปลูกข้าวลงในทางสาธารณะไม่เป็นความผิดตามมาตรา ๓๘๖ พิพากษายกฟ้อง โจทก์อุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามมาตรา ๓๘๖ จำเลยทั้งสองฎีกา ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาเฉพาะข้อกฎหมายว่าการปลูกข้าวลงในทางสาธารณะจะเป็นการปลูกปักหรือวางสิ่งของเกะกะไว้ในทางสาธารณะตามความหมายในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๘๖ หรือไม่ เห็นว่าบทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๘๖ ใช้คำว่าปลูกปักหรือวางสิ่งของเกะกะไว้ในทางสาธารณะฯ ซึ่งย่อมมีความหมายถึงการตกกล้าหรือปลูกข้าวด้วย การกระทำของจำเลยจึงเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๘๖ บทบัญญัติในประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๘๖ แตกต่างกับบทบัญญัติในกฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.๑๒๗ มาตรา ๓๓๖ เพราะใช้คำว่าปลูกปักหรือวางสิ่งของเกะกะในทางสาธารณะ จึงย่อมมีความหมายถึงการปลูกข้าวในทางสาธารณะด้วย พิพากษายืน ดูฉบับย่อ ฎีกาตัดสินเกี่ยวกับปัญหาข้อกฎหมาย คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1377/2520 พนักงานอัยการจังหวัดศรีสะเกษ โจทก์ นายคำ บุญเกตุ ที่ 1 กับพวก ล.